"دوشاب"
فصل پاییز زمان تهیه دوشاب اربه یا خرمالوی جنگلی است .
بانوان زحمت کش گیلانی بعد از برداشت و درو برنج ،دخیره و انبار کردن آن ،
با کمک همسایه و اشناها برای درست کردن
دوشاب خوشمزه کمر همت می بندند و ان را درست کرده
تا در فصل زمستان به عنوان تنقلات از آن استفاده کنند..
ابتدا نیم تنه درخت را به شکل قایق درست میکنند
که به ان ” ناو” یا “عدد هفت”میگویند .
حدود یک متر از کل ناو را با تخته ای جدا میکنند
و سوراخی در آن تعبیه می کنند
و مقداری کلش «ساقه ی برنج» را در جلوی سوراخ قرار می دهند
که نقش آبکش را داشته باشد .
بعد از جدا کردن دمبرک میوه ها، اَربه را در قسمت بزرگتر ناو می ریزند
و آن را با چوبی سرپهن به شکل «کوبه» له می کنند
و بعد کمی خاکستر هیزم یا پوست برنج یا فل روی آن می ریزند
و بعد لگد میزدند.
پس از لگد زدن و چنگ زدن ناو را کمی به طرف خالی ظرف بلند می کنند
تا «شیره» به دست آمده
از آن سوراخ به ظرفی دیگر مثلا «لاک تشت» منتقل گردد.
زمانی که شیره ها کاملا چکیده شدند آن را در دیگی می ریزند
و روی اجاق می گذارند تا بجوشد و کف سفید روی شیره را دور می ریزند
و گرما میدهند تا آبش بخار شود.
دوشاب در طب سنتی به بیماران بیماری «فاویسم»
و زردی (یرقان) دوشاب می خوراندند که خاصیت درمانی دارد.
از آنجا که دوشاب دارای طبع گرم است
بیشتر در فصل زمستان مصرف می شود.
در زمستان «دوشاب»را با برف بهم می آمیزند و می خورند
که به آن «وره دوشاب» می گویند.
همچنین برنج و یا گندم برشته شده را با دوشاب مخلوط می کنند
و به عنوان تنقلات استفاده می کنند
یا در روستاها هنگام صبحانه کته پلو را با دوشاب می خوردند .
