شعر تالشی ( پاییز )
پاییز دَرا بچین خج و بچین بی
اَناری چیندِه را ته مَگینه تی
بچین اَربا بکَه فیکرِه دشاوی
بَد از تیما دِس هَه گل وگلاوی
دَس آخری بی چِ تَشتی آلیشتِه
مَگه هسه چِ وَری ک بو ایشتِه
بترس فتری کو،اَینی وییَر مَه
چِ جَریانی زونی یا اَز بوام چَ؟
بشه دَخون ته اشته خردوخالون
بوا کم کم بی چیندِه پرتغالون
دِیِس چَده لِلِکی شای پِچینده
ام جور هوا خشی کاکو بو ویندِه
ایته دِس وارش و یا ک تیفونی
وینی خدا چ زو وردَه خَزونی!
چ بوام پاییزی آب و هوا را
مهر و آبان ایی ور آخره ماه را
خاسه پاییز اشته آفتاوی را غش
مَدرسه ویر وَرم دیلم گره وَش
دا چِم تکو دِیَم غاییسَه مایَه
خداوندا چده ام عمر کتایَه
فیروزجان دارون لیون آبینه زرد
هوا یواشینه خاه ک آبو سرد
✍ داود فیروز تطف رودی
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم مهر ۱۳۹۷ ساعت 18:20 توسط Mojtaba Moharami
|