خاک من گذري کن چو گل گريبان چـــاک 

كه من چو لاله به داغ تو خفته ام در خاک

 
چو لاله در چــمن آمد به پرچمـي خونيـن                    
 
شهيد عشق چرا خود کفن نسازد چاک
 
 
 
سري به خـاک فرو برده ام به داغ جگــر                    
 
بدان اميـــد که آلالـــه بر دمـــم از خـــاک
 
 
 
چوخط به خون شبابت نوشت چين جبين               
 
چو پيريت به سرآرنــد حاکمــي سفـــاک
 
 
 
بگيــر چنگـــي و راهـــم بزن به ماهــوري                        
 
که ساز من همه راه عراق ميـــزد و راک
 
 
 
به ساقيـان طرب گو که خواجه فرمايـــد                   
 
اگرشراب خوري جرعه اي فشان برخاک
 
 
 
ببوس دفتــر شعـــري که دلنشين يابــي                     
 
که آن دل از پــي بوسيدن تو بود هلــاک
 
 
 
تو شهريــار به راحت بــرو به خــواب ابــد                      
 
که پـــاک باختــه از رهزنـــان ندارد بـــاک