خـدا دَخـونی، وای ک وَر بواره!

نِـزونی هَمسوئَه، کَه سَر نداره؟

گـرمَ کَه نشتـیـرَه، ت راحـتـیـنَه

اشْـت^ْ هَمسوئَه کَ، نی بَر نِداره!

🌨🌨🌨🌨🌨🌨🌨🌨

زٌُونی، چِ خْـرد و خالِن بی خَـلایْنَه؟

سَـری فیـدا مـَوا، چون بی پناینَه

وام ویمـارینَه، سَردی منده نِشان

وای وَیل آکَر! وام اَوِن بی گنایْنَه

🌨🌨🌨🌨🌨🌨🌨🌨

بـری با هَـم بشَـم، خَـوَر آگِـرَم

هـَمـسوئَه کَ را سـَر و بَر پیگِرَم

بایـَم یـَنـدیـنَـه داد هَـم آرَسَــــم

هَـمـسـوئَه خْـرْدَنـون بالی بیگِرَم

🌨🌨🌨🌨🌨🌨🌨🌨

وَخْتی هَمسوئَه، یَندی خَوَری مدارون

دونـیـا زوتـی گـیـنـی، آتـَش گِتَرون

کمَـــــک و یاوَری ای عـالَـمـی یَـه

نِ آدَمـــــِن بان و یَـنـدی، پـِتــارون

 

شعر از : مهردادبرزگردوست ( دیلگِتَه تالش )